submenu

Mathias Vergels en Manu Huylebroeck creëren debuutalbum ‘Waar is Mathi?’ - 06/02/2020

‘Manu maakt mijn ideeën beter’

Het debuutalbum van Rodenaar Mathias Vergels is klaar, maar dat had er heel anders uitgezien zonder de hulp van gitarist en dorpsgenoot Manu Huylebroeck. Samen schreven ze wel honderd nummers, waar er veertien van overbleven. ‘Manu maakt mijn ideeën beter’, vindt Vergels.

Sinds half januari ligt het debuutalbum Waar is Mathi? van Mathias Vergels (27) in de rekken. Mathias, gekend door zijn rol als Lowie in Thuis, is volop bezig met het uitbouwen van zijn zangcarrière. Onder meer door zijn nummer Helena schopte hij het afgelopen zomer tijdens de Radio 2 Zomerhit tot beste soloartiest. Nochtans staat Vergels niet alleen op het podium. Naast hem staat steevast gitarist en dorpsgenoot Manu Huylebroeck (24), die naarstig meewerkte aan het nieuwe album.

Hoe is het nieuwe album tot stand gekomen?

Vergels: ‘We hebben een ietwat aparte manier van werken. Bij het uitwerken van het album waren het vaak enkel wij twee, want we wonen bij elkaar om de hoek. Manu is de enige van de groep met wie ik zomaar kan afspreken, want we hebben allebei geen vaste uren. Elke demo is bij mij thuis geschreven, in een kamertje waar een computer en een goede microfoon staat. Ik schrijf vooral graag teksten, maar een technische muzikant ben ik niet. Ik heb vaak een idee, Manu maakt dat dan beter. We hebben zeker honderd nummers samen geschreven en opgenomen. Uiteindelijk staan er daarvan veertien op het album. Onze platenbaas Hans Kusters, de man die ooit Clouseau ontdekte, heeft ons veel vrijheid gegeven. Het was mijn grote droom om zelf een plaat op vinyl te hebben. Hans heeft er vijfhonderd laten maken.’

Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Huylebroeck: ‘Toen ik een jaar of twaalf was, zag ik Mathias spelen met zijn punkgroepje Zero Grace. Ik vond het straf dat een jonge gast uit Sint-Genesius- Rode erin geslaagd was om muziek te maken. Dat wilde ik ook. Enkele jaren later ben ik zelf met een groepje begonnen. Intussen had Mathias zijn eigen band The Village opgericht. Toen hun gitarist ermee ophield, kreeg ik de vraag om hem te vervangen. We hebben veel gespeeld. Ik denk dat we haast in elk jeugdhuis in Vlaanderen hebben gestaan.’

Vergels: ‘Ons laatste optreden was in februari 2016. We mochten het voor- programma van Clouseau verzorgen. Een groots moment, en meteen ook het einde van The Village, want er was niets dat dat kon overtreffen.’

Is muziek altijd jullie passie geweest?

Vergels: ‘Zelf ben ik altijd met muziek bezig geweest, meer dan met acteren eigenlijk. Ik heb daarom kunstonderwijs gevolgd, waar ik in contact kwam met muziek en theater.’

Huylebroeck: ‘Mijn vader heeft jaren voor radio en televisie gewerkt. Toen ik negen jaar was, nam hij me mee naar  het Sportpaleis voor een optreden van Clouseau. Zoals Koen en Kris de mensen zot doen worden, dat wilde ik ook kunnen. Het eerste podium waar ik heb opgestaan, met een optreden van de Wauterbos Kids, was dat van het cultureel centrum in Sint-Genesius-Rode. Het is daar dat Clouseau in de jaren 80 ook is begonnen. Ik heb een jaar notenleer gevolgd, maar dat was niets voor mij. Ik leerde er niet wat ik wou kunnen. Ik wilde vooral rocken. Via YouTube leerde ik gitaar spelen. Een muziekopleiding heb ik nooit gevolgd, maar ik heb wel een diploma Office Management. Ik volgde die studies met het idee om productiemanager te worden in bijvoorbeeld de AB. Lange tijd heb ik gedacht dat het me niet zou lukken om van mijn muziek alleen te leven. Maar een paar jaar geleden kreeg Mathias zijn eerste platencontract bij Sony, en kreeg ik -  in dezelfde periode - de kans om met andere muzikanten te spelen. Ik werkte destijds voor het managementbureau van Pigbag Army, de covergroep van onder meer Eline De Munck, Axl Peleman en Jan Van Eycken. Hun vaste gitarist was ziek en ik kreeg de vraag om een vervanger te zoeken. Ik heb mezelf aangeboden, en dat optreden is goed verlopen. Zo is de bal aan het rollen gegaan. Via Axl Peleman en Jan Van Eycken ben ik bij de Kreuners terecht gekomen. In december heb ik vijftien keer met hen op het podium gestaan tijdens hun reünieconcerten. Ik heb ook samengewerkt met Niels Destadsbader. Zo stond ik samen met Niels op het podium van Werchter Boutique in de zomer van 2017. En ik ben de vaste gitarist van Rick de Leeuw.’

Kunnen jullie het vele werk nog de baas?

Mathias: ‘Ik combineer acteren en zingen nu al verschillende jaren. Soms kan het druk worden. Dat is niet altijd gemakkelijk, want ik heb een gezin. Vooral tijdens de zomer ben ik vaak weg. Tijdens die periode breng ik veel tijd door met Manu. Of we beste vrienden zijn? Het zal niet veel schelen. We begrijpen elkaar zonder dat we iets moeten zeggen.’

Manu: ‘Soms is het veel werk. Als ik met Mathias bijvoorbeeld om 17 uur moet spelen en met de Kreuners om 22 uur, doe ik beide optredens. Maar als ik toch zou moeten kiezen, ga ik voor Mathias. Het is belangrijk om te weten waar je vandaan komt. Had Mathias bij het krijgen van zijn platencontract niet aan mij gedacht, had ik niet gestaan waar ik nu sta.’

Mathias: ‘Als ik zou moeten kiezen, zou ik toch voor de Kreuners gaan.’ (lacht)

Van jullie twee is Mathias de meest bekende. Zouden jullie willen wisselen?

Manu: ‘Ik heb het beste van twee werelden. Ik kan muziek spelen en mijn leven leiden zonder herkend te worden.’

Mathias: ‘Ik zou zeker willen wisselen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand graag bekend zou willen zijn. Als ik wil uitgaan, moet ik naar Brussel of Wallonië. Mijn vrouw vraagt soms om een dagje naar zee te gaan, maar dat zie ik niet zitten. Mensen spreken mij vaak aan over scènes uit Thuis die al maanden geleden zijn opgenomen. Ik heb mijn bekendheid wel kunnen inzetten om via een peterschap vrijwilligersorganisatie Brothers of Solidarity in de kijker te zetten. Elke zondag trekken de vrijwilligers naar Brussel om eten uit te delen aan daklozen. Als ik kan, help ik mee. Dat lost het probleem niet structureel op, maar voor die mensen maak je een verschil. Ik zet mij in uit een vorm van verontwaardiging dat zoiets  nog altijd kan bestaan in België.’

Willen jullie jullie hele leven in Rode blijven wonen?

Mathias: ‘Ik zie me niet op een andere plek wonen. Ik heb mijn ouderlijk huis gekocht. Dat mijn zoon op dezelfde vloer speelt als ik, geeft me een fijn gevoel. Rode heeft ook veel verborgen plekjes.’

Manu: ‘Ik wil ook niet weg uit de gemeente.  Als ik met mijn hond ga wandelen door de velden kan ik me geen mooiere omgeving inbeelden. De laatste jaren valt er ook weer meer te beleven. De nieuwe zondagsmarkt  is aangenaam en op de kerstmarkt en jaarmarkt ben ik ook altijd van de partij. Daarnaast ga ik regelmatig naar het  jeugdhuis en de Boesdaalhoeve.

 

Tekst: Jelle Schepers
Foto: © Tine De Wilde
Uit: buurten februari 2020