submenu

Tiffanie Vanderdonckt ging naar het EK met de Red Flames (U19) - 06/12/2019

‘Tegen een nieuwe selectie zeg ik niet nee’

Op vijftien jaar tijd heeft Tiffanie Vanderdonckt (19) uit Sint-Genesius-Rode zich naar de top gevoetbald, al zet ze nu een stapje terug om een bakkersopleiding te volgen. ‘Als vrouw is het moeilijker om te leven van het voetbal.’

Afgelopen zomer trok Tiffanie Vanderdonckt uit Sint-Genesius-Rode met negentien andere leeftijdsgenoten naar Schotland om er met de Red Flames U19 (spelers onder de 19 jaar, n.v.d.r.) het EK voetbal te betwisten. Als verdedigster stond ze er elke wedstrijd in de basis. ‘Ik speel sinds de U15 bij de Red Flames. Toen we er in
april in slaagden om ons tijdens de zogeheten eliteronde in ons eigen land te kwalificeren voor het EK waren we door het dolle heen. Het was de eerste keer dat we met de groep naar een kampioenschap mochten. We wisten wel dat het zwaar ging worden. We kwamen immers in een poule terecht met Engeland, Duitsland en Spanje. Een jaar eerder stonden die laatste twee landen tegenover elkaar in de finale. Toch gingen we voluit voor onze kansen, elke wedstrijd opnieuw. Duitsland bleek een maat te groot, maar tegen Spanje en Engeland was het spannend. We hebben er veel uit geleerd en zijn meer dan een ervaring rijker. Niet iedereen kan zeggen dat hij ons land heeft mogen vertegenwoordigen op een internationaal kampioenschap.’

15 jaar voetballen

Haar eerste stapjes in de voetbalwereld zette Tiffanie toen ze 4 jaar was. ‘Mijn zes jaar oudere broer speelde toen bij de voetbalploeg van Beersel. Ik ging vaak mee om naar de trainingen en wedstrijden te kijken en begon zelf af en toe tegen een balletje te trappen. Ik mocht meedoen in een ploegje van de U5 en ben tot de U14 gebleven. De ploegen waren gemengd, al was er in Beersel gelukkig genoeg plaats voor aparte kleedkamers voor jongens en meisjes’, herinnert Tiffanie zich. ‘Met het voetballen was ik redelijk snel weg. Niet dat ik plots mijn broer voorbij kon dribbelen. Daarvoor was het leeftijdsverschil te groot. Maar nu zou me dat wel lukken. Hij is gestopt met voetballen en ik ben er intussen al 15 jaar mee bezig. Ik was zelfs twee jaar doelvrouw, maar stond toch liever op het veld.’

Als jonge tiener kwam Tiffanie terecht bij de bekendste ploeg uit de streek: RSC Anderlecht. ‘Ik was er gaan testen, maar kreeg er weinig speelkansen. In tegenstelling tot nu stond de vrouwenwerking er toen niet op punt. Op mijn 16e ben ik naar Eendracht Aalst getrokken, een ploeg in eerste provinciale. Ondanks mijn jonge leeftijd kwam ik er meteen bij de A-ploeg terecht. Daar werd ik opgemerkt door KAA Gent Ladies. Mijn eerste jaar speelde ik er meteen in de Super League, de hoogste afdeling in het vrouwenvoetbal in België. Maar aan het einde van dat seizoen raakte ik zwaar geblesseerd, waardoor ik de voorbereiding op het nieuwe seizoen miste. Ik heb toen gevraagd om één reeks te mogen zakken.’

Iets achter de hand

Dit seizoen komt Tiffanie opnieuw uit voor Eendracht Aalst. Dat heeft voor een groot stuk met haar studies te maken. ‘Ik ben dit jaar met een bakkersopleiding bij Syntra in Ukkel begonnen. Ik moet veel lessen volgen en er komt ook een stage ‘s nachts aan. Dat viel niet meer te combineren met speelster zijn bij Gent, want daar moest ik zes keer per week trainen. In Aalst zijn er elke week drie trainingen en een match, dat is doenbaar. Ik ben 19 jaar en heb nog tijd om mijn voetbalcarrière uit te bouwen. Ik wil ook iets achter de hand hebben, want als vrouw kan je moeilijk leven van voetballen alleen. In België kunnen mannen al in iets lagere reeksen goed hun geld verdienen, voor vrouwen is dat niet het geval. Ik vind dat jammer en oneerlijk. Het klopt dat er een niveauverschil is, maar dat heeft vooral met kracht te maken. Als vrouw moet je ook hard werken om een goede voetbalster te zijn. Wij moeten ook veel opgeven. In Schotland kregen we enkel maaltijden voorgeschoteld die de kinesist en dokter hadden opgesteld. Ook bij Gent kregen we voedingsadvies, en thuis eet ik gezond.’

Stiekem hoopt Tiffanie om weer op het hoogste niveau te kunnen voetballen. ‘Voor de Red Flames U19 spelen zit er niet meer in. Daar ben ik te oud voor. Recent werd een U21-ploeg opgericht. Een selectie zou ik zeker niet weigeren, want ik zie het zitten om opnieuw in de Super League te spelen, maar ik ben nu ook zeer tevreden bij Aalst. De sfeer tussen de dames is top. Ik word er nu vaker in het middenveld op de flank uitgespeeld omwille van mijn snelheid. Leuk maar vermoeiend, zo heel de tijd de lijn aflopen. Dat voel je ‘s avonds wel. Behalve tijdens het tussenseizoen hoef ik niet meer veel te sporten naast het voetbal, zeker niet nu ik elke zondag meespeel met de dames van futsalploeg Halle-Gooik.’

Thuis in Rode

Als Tiffanie de kans zou krijgen om voor een grote club in het buitenland te spelen, zou ze niet twijfelen. Zo niet blijft ze het liefst in Sint-Genesius-Rode. ‘Ik woon al mijn hele leven in dit huis vlak naast de velden. Als jong meisje ging ik vaak met vrienden voetballen aan de Boesdaalhoeve of op de terreinen van de Rhodienne. Ik ga er af en toe nog naar een wedstrijd kijken. Op het heraangelegde dorpsplein is het nu ook aangenaam vertoeven. Ik zou nergens anders willen wonen. Ik heb even op kot gezeten in Gent, maar het stadsleven was niets voor mij. Ik moet nu vaak naar Aalst rijden, maar dat heb ik er voor over. Toen ik jonger was, hebben mijn ouders mij altijd moeten brengen. Daar ben ik hen dankbaar voor. Dat ik nu een bakkersopleiding volg, komt ook deels door hen. Mijn papa is jaren bakker geweest en mijn mama was vaak aan het bakken.’

Tekst: Jelle Schepers
Foto: Tine De Wilde
Uit: Buurten december 2019