submenu

Line Van Diest - 09/05/2019

‘In de natuur voel ik me gelukkig en vrij’

In een prachtig stukje Rode, verscholen tussen velden en groen, woont Line Van Diest. Haar huis in de Dragonderstraat grenst niet onmiddellijk aan de Molenbeek, maar ligt er in vogelvlucht niet ver vandaan.

Bovendien was ze jarenlang actief in de natuurvereniging Leefmilieu Rode, waar ze zich inzette om de natuurpracht in de gemeente te beschermen.

‘Ik woon al 50 jaar in dit huis in Rode’, zegt Line. ‘Toen we trouwden, hebben we eerst enkele jaren in Ukkel gewoond. Maar zodra er kinderen kwamen, verhuisden we naar Sint-Genesius-Rode.’ Ze haalt met veel plezier oude kaarten en een massa documentatie boven, en steekt meteen van wal over de Molenbeek. ‘De Molenbeek ontspringt in de vijver aan de Blarethoeve, die tegen de Waterloosesteenweg ligt’, legt ze uit. ‘Daarna duikt de beek onder de steenweg door. Hier en daar vormt ze vijvertjes die door mensen gegraven werden, op andere plaatsen waren er alleen moerassen. Verderop verdwijnt de beek onder de steenweg naar Grote Hut, daarna vormt ze o.a. de eerste historische vijver van Lansrode.’

‘In deze buurt werden trouwens sporen van een neolithische nederzetting gevonden’, vertelt Line. ‘Ik vermoed dat het toen al een aangename plek was om te wonen. Een zonnige vallei met voldoende water en veel bossen waarin de mensen konden gaan jagen. Waar nu mijn tuin ligt, was destijds trouwens nog Zoniënwoud. Dat liep tot in De Hoek, letterlijk ‘de hoek’ van het woud.’ In het veld dat naast de woning van Line ligt, vond de boer meer dan 4.000 silexvoorwerpen, waarvan een groot deel tentoongesteld wordt in het Grand Curtiusmuseum in Luik. ‘Die vondsten worden toegeschreven aan de Michelsbergcultuur, een periode van jagers- verzamelaars die je moet situeren rond 3.000 vóór Christus. De stenen kwamen uit de neolithische vuursteenmijnen van Spiennes in Henegouwen’, legt ze uit.

Tegen de autosnelweg

De liefde voor de natuur loopt als een rode draad door haar leven. In de jaren 70 streed Line tegen de komst van een autosnelweg in Rode. ‘Het was de bedoeling om vlak naast ons huis een snelweg aan te leggen, als deel van het autosnelwegproject Ukkel-Waterloo. Dat was een aftakking van de Brusselse ring, die volgens de plannen het veld naast onze woning zou doorkruisen en via de rotonde aan de Sint-Annalaan naar Linkebeek en Ukkel zou leiden. Heel wat natuur, bossen en weiden moesten plaats ruimen voor die autosnelweg.’ Line was een van de drijvende krachten achter de actiegroep die zich hevig verzette tegen die plannen. ‘We lanceerden een petitie die door 20.000 mensen ondertekend werd’, herinnert ze zich. ‘Mede met de steun van mevrouw Algoet, nog vóór ze burgemeester van Rode werd, werd het autosnelwegproject uiteindelijk naar de prullenbak verwezen. Maar het heeft ons drie jaar lobbywerk en actievoeren gekost. Een beetje later, rond 1980, werden het Hof te Lansrode en de Sint-Annahoeve – inclusief de groene omgeving – beschermd als monument en als dorpsgezicht.’

Nadat de plannen voor de autosnelweg definitief opgeborgen waren, kreeg  de vzw een tweede leven als natuur- vereniging onder de naam Leefmilieu Rode-Environnement Rhode, waar Line ook in het bestuur zat. ‘We wilden ons inzetten om Rode leefbaar te houden’, vertelt ze. Meer dan 35 jaar was de vereniging actief. Trots toont Line een reeks van twaalf wandelkaarten die de vereniging uitgaf. Elk van die kaarten bevat een wandeling op het grond- gebied van Sint-Genesius-Rode of de omliggende gemeenten, telkens goed voor 1 à 2 uur wandelplezier. ‘Ik heb vroeger vaak gewandeld. Toen ik net naar Rode verhuisde, was ik altijd onder de indruk van de hoeveelheid vogels die je in de buurt van de vele vijvers kon spotten. Wist je trouwens dat er vroeger gevist werd in de vijvers? In de grote vijver aan papierfabriek De Meurs – later Novarode – werd elk jaar vis uitgezet. Ik herinner me ook nog dat kleine kinderen in de beek gingen spelen en zwemmen. Al zou ik dat nu niet meer aanraden, want daarvoor zal het water niet proper genoeg meer zijn’, lacht ze.

‘Vroeger was de Molenbeek veel zichtbaarder in het Rodense straatbeeld’, vermeldt Line. ‘Op verschillende plaatsen was de beek omzoomd met bomen. Dat was een idyllisch gezicht. Vanaf de Dragonderstraat tot aan het station – langs het zogeheten Visserspad – vind ik de Molenbeek ook vandaag het allermooiste plekje van Rode. De beek loopt er vaak over privéterrein, door de tuinen van de mensen. Achter de huizen in de Dragonderstraat heb je een prachtig uitzicht over de vijver.’

Rozen

‘Ik woon hier ongelooflijk graag, midden in het groen. Ik hou van het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je in de natuur bent. Daarom geniet ik ook zo van tuinieren’, vertelt Line. Trots toont ze fotoboeken met de bloemenpracht uit haar eigen tuin. Daarin vallen vooral de rozen in prachtige kleurschakeringen op. ‘Ik ben een autodidact. Ik bezocht veel tuinen en deed daar inspiratie op. Rozen zijn altijd mijn favoriete  bloemen geweest.’

Inmiddels is Line niet meer actief betrokken bij het Rodense verenigingsleven. Toch blikt ze met een goed gevoel terug op haar tijd bij Leefmilieu Rode. ‘Ik heb altijd voor de natuur gewerkt, zodat mensen het belang ervan zouden inzien. Daar heb ik vele uren van mijn leven aan gespendeerd. Ik herinner me nog dat we voor onze abonnees nieuwsbrieven uitbrachten op papier. Dan werkten we de hele nacht om alles klaar te krijgen en gingen we ’s ochtends om 5 uur naar de post om de hele stapel brieven af te geven. Daar zagen ze mij al van ver komen. Ah, ’t is mevrouw Van Diest.  Dan wisten ze hoe laat het was’, lacht ze. 

Tekst: Heidi Wauters
Uit: Buurten mei 2019

Journaliste Heidi Wauters is voor deze reeks op zoek naar interessante, menselijke verhalen langs de Molenbeek. Wil je hier aan meewerken? Geef een seintje via heidi@accentgrave.be.