submenu

Frank Vander linden speelt en leeft - 28/03/2018

Een nieuw jaar, een nieuwe Frank

Buiten waait een ijskoude oostenwind, maar binnen bij Frank Vander linden is het warm. We kijken uit op de tuin die glooiend de eerste hellingen van het Pajottenland aankondigt. Praten doet Vander linden zacht, en steeds met een kanttekening. Net zoals in Nachtwerk, zijn nieuwste plaat.

Waarom heet jouw nieuwste tournee Een nieuw jaar, een nieuwe Frank?

Vander linden: ‘Eigenlijk is dat niet de titel van de tournee. Het was de eerste zin in mijn biografie, maar verschillende centra hebben die overgenomen als titel. Maar er is geen titel. Of misschien gewoon, Frank Vander linden. Het is immers van 2010 geleden dat ik nog eens alleen optrad.’

Je speelt in deze tournee zowel oude als nieuwe liedjes. Hoe maak je daar een geheel van?
Vander linden
: ‘Het voordeel van liedjes is dat ze samen met jou als mens en als muzikant kunnen evolueren. Bovendien sta ik alleen met mijn gitaar op het podium. Dat is een heel soepele vorm die me toelaat te improviseren of aan het publiek te vragen welk liedje ik moet spelen. Zo soepel met je repertoire omgaan, kan enkel als je baas bent van je eigen podium. Mensen waarderen het ook dat ik hen betrek. Mijn muziek is handgemaakt en ontstaat voor hun ogen. Daar komen mensen voor. Ze zien mijn kwetsbaarheid en openheid, of evengoed dat ik in een zotte bui verkeer, en ze herkennen zichzelf daarin.’

Hou je van die kwetsbaarheid?
Vander linden
: ‘Ja. Ik ben nerveus voor elk optreden, maar ik heb dat nodig. Het is opwindend omdat je in het theater op een dunne koord staat te spelen. Maar mij geeft dat net energie.’

Hoe zijn de liedjes van Nachtwerk tot stand gekomen? Kwam eerst de tekst of eerst de melodie?
Vander linden
: ‘Ze kwamen samen. Zoals altijd trouwens. Het schrijven van liedjes is als dromen die je overkomen en die je zo goed mogelijk moet proberen uit te schrijven. Het is als een puzzel waarvan je bij momenten een stukje krijgt aangereikt en die gelegd wil worden. Je moet het gewoon laten komen en daarop vertrouwen. Het blijft werken, maar het voordeel van een liedjesschrijver is dat als het even niet lukt met de tekst, je wat  muziek kan spelen. Dat maakt altijd iets los en is dus veel productiever dan met een brandende ganzenveer in de hand te wachten tot de tekst verschijnt. Maar muziek is altijd de baas bij mij. Ik zoek andere woorden als de muziek zegt dat de tekst niet werkt. Ik wil muziek de baas laten zijn zonder dat de tekst daaronder lijdt.’

Je staat alleen met je gitaar op het podium. Hoe belangrijk is die gitaar voor je?
Vander linden
: ‘Ik speel al 40 jaar gitaar, maar de laatste jaren heb ik nog meer geoefend, waardoor ik hopelijk een betere gitarist ben geworden. Ik heb een goede  verbinding met dat instrument en dat wil ik cultiveren. Bovendien kan ik zowel verstrooid  als geconcentreerd spelen. Spelen op een verstrooide, onbewuste manier heeft iets meditatiefs. Het is iets dat je doet om je motor op gang te houden, en dat goed is voor je geest. Ik heb trouwens zo leren spelen, en zou dat elke beginnende muzikant aanraden. Ik oefende als ik iets anders aan het doen was. Mijn vader werd er gek van dat ik voortdurend gitaar speelde als we bijvoorbeeld naar een voetbalmatch op tv keken. Maar ik doe dat tot op vandaag nog altijd. Mindless gitaarspelen, zou je het kunnen noemen. Misschien moet ik daar eens een boek over schrijven?’ (lacht)

Wat hoop je dat mensen die naar jouw optreden komen voelen?
Vander linden
: ‘Ik hoop dat ze voelen wat het is om mens te zijn, om tegenslagen te hebben, maar daar net zo goed zaken uit te halen. Muziek maken is altijd helend, en ook nooit helend. Muziek verandert niets aan wat gebeurd is, maar als ik muziek maak, voel ik wel dat ik leef. Dat is helend. Er schijnt dan ook veel licht in mijn liedjes.’

Je maakt om te leven. Je leeft dus niet om te maken?
Vander linden
: ‘Dat zou ik pretentieus vinden van mezelf. Ik probeer te leven vanuit een  bewuste bescheidenheid. Je zou het zelfs een valse bescheidenheid kunnen noemen, want het is een stellingname. Maar wel een die werkt voor mij. Ik maak niet iets met het idee dat ik iets geniaals aan de wereld wil toevoegen. Het grootste deel van de wereld weet trouwens niet eens wie ik ben. Ik heb wel het geloof dat wat ik doe ertoe doet voor anderen. Maar ik voel me er goed bij te weten dat ik een stofje ben dat van Gods salontafel waait.’

Hoe persoonlijk zijn de liedjes die je brengt tijdens dit optreden?
Vander linden
: ‘Al mijn liedjes zijn persoonlijk. Ook mijn oudere songs en de liedjes die ik  schreef voor De Mens. Maar tegelijkertijd zijn liedjes ook leugens. Ik val er niet mee samen. Liedjes zijn gestructureerde muziek. Ze zijn gemaakt, gekunsteld zou je zelfs kunnen stellen. Ze zijn bij toeval ontstaan, maar bij een totaal gebrek aan toeval afgewerkt. Ik keer mezelf niet binnenstebuiten als ik liedjes zing. Trouwens, een persoonlijke aanpak is niets nieuws voor me. Ik ben opgegroeid met het idee dat ik bluesmuzikant wilde worden. Blues, dat is verdriet waarop je danst. Zoals je ziet, met mij gaat het heel goed.’ (lacht)

 

Tekst: Joke Beyl
Foto: Tine De Wilde

Uit: Buurten april 2018

Bekijk ook